No sense of time.

Obudziłam się z podpuchniętymi od płaczu oczami. Wiedziałam, że oglądanie albumów rodzinnych nie było dobrym pomysłem. Papierowy stek kłamstw, na których wszyscy szczerzą się w uśmiechu. No, może wszyscy oprócz mnie. Dobrze, że uciekłam.
Usłyszałam brzęk tłuczonych talerzy. Na dole Hayley zaklęła przyjemnym głosem. Była ode mnie starsza, ale tylko wiekiem. W głębi duszy wciąż była małą dziewczynką marzącą o odleceniu do Krainy Czarów na jednorożcu albo wielkim kocie z Cheshire.

Przeciągnęłam się, ziewając. Ktoś odchrząknął.
 - Coś nie tak? – spytałam Taylora, wyjmując mu z ręki bajgla.
 - Ładna… piżama – odparł zakłopotany.
No tak. Miałam na sobie tylko za dużą koszulkę Pink Floyd. Nie chciało mi się przebierać wczoraj wieczorem. A raczej w nocy. Przechodząc koło Taylora lekko pocałowałam go w policzek.
 - Dzięki.
 - Ale… - zarumienił się – mogę dostać z powrotem moje śniadanie?
 - Obawiam się, że to nie możliwe. Bajgle to to, co tygryski lubią najbardziej.
Zbiegłam po schodach.
 - Cześć, Hay – uśmiechnęłam się.
Odwróciła się. Miała na sobie okulary przeciwsłoneczne. No tak, tylko ona mogła wymyślić coś takiego.
Hayley wprost uwielbia gotować w okularach. 

 - Witaj, skarbie – przytuliła mnie. Starałam się ignorować fakt, że byłam od niej prawie dwadzieścia centymetrów wyższa – Płakałaś ostatnio?
 - Tylko trochę. Co na… Hamburgery na śniadanie?
 - Długo spałaś. Wiesz, trochę już późno. To na obiad, Sky – puściła mi oko.

Zostawiłam Taylora z Hayley i poszłam na górę, żeby się ubrać.

Na podłodze leżało zdjęcie. Musiałam je tam zostawić wczoraj. Moje zdjęcie, na którym się uśmiechałam.
Więc jednak był moment, w którym byłam szczęśliwa.

Ale to tylko utwierdziło mnie w tym, że dobrze zrobiłam uciekając.